uninformed claims
uninformed claims
Uninformed with claims
By Stefan Vlahov Micov
Translated (with the aid of Google Translate) and edited by Risto Stefov
November 6, 2009
In a telephone conversation, academic Blaze Ristovski a few days ago admitted that he did not expect that Macedonia would have so many uninformed people with so many claims. It is tiring to read and listen to so many controversies in the Macedonian media surrounding the issue of whether Macedonians are Slavs or Ancient Macedonians and when and how the Macedonian government will compromise on the name of our state!
These are questions befitting the enemies of the Republic of Macedonia who want to manipulate the Macedonian population and should not be used by Macedonian politicians and journalists. Discussions such as these not only employ the language of Greek and Bulgarian propaganda but consciously become the propagators of it.
The reality is that there is a Macedonian identity that exists today regardless of where and when it began, be it in Antiquity or in the Middle Ages, and as such no additional qualifications are required to validate it.
Albanians have no problem claiming to have continuity from 5,000 years ago. Greeks consider it normal to have a continuity that stretches back 4,000 years, Romanians 500 years and Bulgarians claiming to be the successors of the Thracians and of Turk-Bulgaria. Unfortunately some modern Macedonians, despite the thousands of years of historical testimonies on their behalf, including those of the ancient Macedonians, behave like “glupaci”. Why refuse something that historically belongs to you? Why not be proud that you are a descendent of the ancient and Slavic civilizations, which are a synthesis of thousands of years of tradition?
Ancient Macedonia was not afraid to assimilate other ethnicities and adopt their cultures in the same way today's America adopts other ethnicities, cultures, technologies worldwide and sells them or imposes them right back to the world as American.
Americans do not question how many of themselves are European, Asian, African or local, but simply consider themselves to be Americans. Someone once said: America is a great nation. The difference between a great and a small nation is not measured in quantity but rather in spirit. Did the ancient Macedonians number in the millions to have created such a great empire? No!
The problem with some modern Macedonians today is their lack of understanding of their own values. Instead of accepting the view of how others see them, they should be looking at themselves and accept that they are a product of their own environment, of Macedonia. There are people, not only today but all through the centuries, who have deliberately tried to tear apart Macedonia’s continuity leaving people feeling powerless and without support. Because of the many years of such torment and the false values instilled in them, Macedonians today do not share a strong unity, a strong bond and tend to take the road to compromises. But if we are to survive we cannot compromise on something that identifies and defines not only who we are today but who we were for thousands of years and who we will be for many thousands of years to come. A compromise with Europe today is equivalent to taking the path to our self-imposed demise. A compromise will lead to our inevitable death!
While we are still alive and our culture still exists, we need to fight and make necessary sacrifices but sacrifices that will lead to achieving our objectives. If we are willing to join the EU today at any price then we will pay nothing, but our future generations inevitably will suffer. But who cares about them anyway. Right?
It is important for us to enter the EU but if we don’t pay the price today we will be paying for it in the future. The European Commission has recommended that a date be set during the December 7th, 2009 EU Council session for starting negotiations for Macedonia’s entry into the EU but there are conditions attached to this and one of those conditions is that we need to “compromise” on our name. There is nothing in this recommendation that says our entry into the EU is guaranteed if we “compromise” on our name. In other words our country’s name must change before we enter negotiations and this is without any guarantee that we will not be asked to compromise later on other things like our identity, language, etc. This is like going to a bank and investing all your money into an investment that has no return guarantees, an unspecified term, an unknown interest rate and no guarantee that you will ever recover your initial investment. Who in their right mind is prepared to enter into such a deal? An idiot perhaps?
So why should we be such “idiots” when it comes to taking care of our nation and state?
The date to start negotiations for entering the EU does not guarantee that our attempt to enter the EU will be successful despite any sacrifices we are willing to make. Optimistically if we start negotiating in 2010 we will not be eligible to enter the EU until 2018. Even if we consider EU envoy Fouere’s recent estimates, we will not qualify in 4 to 5 years. So has anyone thought of how many chapters we will need to open, fill and close, the items that we will need to be harmonized with, the thousands of pages of documents we will need to write and the number of “compromises” we will be asked to make before these negotiations are over? And to top it all, any of the 27 EU members can dictate their terms and can veto any of our demands at any time during the negotiating process. But even if there is a small chance that we make it out of the negotiations, there is also that dreaded final vote during the ratification process when “someone” can again veto our entry. This is much like the "Story of scale" by Christo Smirnenski. With each step taken towards the EU the Republic of Macedonia and the Macedonian people will lose part of their identity until there is nothing left! Do not for a moment be fooled that Greece “accidentally” picked the name as the only “initial compromise”. This is the first stage of many compromises, a trap from which there is no escape. Next comes reaching a “compromise” on the identity. Do not think for a moment that the opening chapter of "justice" is not tilted in favour of the Bulgarians and Greeks and that they failed to seek changes to the judicial system in their favour. It is no accident that Greece did not include “negotiating the Macedonian identity” in the first stages of the EU negotiations. Reaching an agreement on the “name” will open the way for the Greeks to make other claims and more demands, particularly during the crucial parts of the negotiations with the EU.
The Bulgarians too have been deferring their demands until Macedonia is locked in negotiations with the EU. In other words, what we foresee as “negotiations” today may not be exactly what we end up with at the end, and the way things are shaping there may be no Macedonia or Macedonian identity at all by then. Macedonia will become a faceless and nameless territory. This, however, is still only one side of the coin. If Macedonia does by some miracle manage to “negotiate” its way into the EU, perhaps by 2018 or 2020, then what will the European Union or even the Balkans look like by then? A decade would have passed and the world would not be the same. Macedonia can’t afford to wait and waste away an entire decade “negotiating” while it has other options available.
Some time ago I wrote and predicted that Russia would soon begin to make its way back to the Balkans, including to Macedonia, first economically and then militarily. While visiting Belgrade, Russian President Medvedev made mention that Russia was prepared to economically support Serbia with a billion dollar loan which it expects to be paid back with interest. Don’t be surprised if, in order to protect its investment, Russia builds a military base near Nish. This would also be a check on American expansion into Romania and Bulgaria.
The struggle for power between Russia and the United States in the Balkans did not cease even after the super powers became allies. This competition for economic dominance, with time, will intensify and Turkey will become the arbiter in the Balkans.
The situation in Bosnia however is a bit more complicated because representatives of the international community (who are mostly Europeans) are powerless to resolve the interethnic conflict there. The EU will remain powerless in the future in spite of having its own “president” because of its inability to act on important matters. It is obvious that today the EU is forced to make concessions for the Irish, the Czech Republic, Bulgaria, etc. When will all this end? And to compensate for its weaknesses the EU continues to impose new conditions on its new candidate countries. Turkey is a country which has met all the set conditions. Why isn’t it welcomed to join the European Union? Does the EU fear that if such a state joins the EU it will be placed in a dependent position? How much better then Turkey were Bulgaria and Romania before they joined the EU?
But as the Turkish Davatoglu has indicated there are other things that Europeans should fear even more than Turkey’s supposed dependence on the EU and that is Turkey’s good relations with the United States and Russia, which are not connected with European interests in the Balkans. Both super powers are interested in a powerless EU.
In the backdrop of dynamic patterns, Serbian Balkan diplomacy is working very well. During the Turkish Prime Minister Abdullah Gul’s visit to Belgrade, the two countries agreed on a strategic partnership and this was done in spite of their differences on the question of Kosovo. During the occasion President Tadic reassured everyone that unresolved problems in the Balkans could only be solved by integrating the region into the EU. That means Serbia, Kosovo, Macedonia, Albania and Croatia need to be admitted on mass and without any conditions, grades, or vetoes.
Unlike Davatoglu however, Tadic said nothing about the Balkans having “other options” other than joining the EU. But what does this mean? To understand what this means we need to look at the weekly Magazinpres and see what the famous Serbian foreign policy experts have to say. Among other things they say that "Romanians and Greeks are their true friends" and point to Bulgaria as Serbia’s greatest enemy. This is similar to the jokes made during the great wars, nicely paraphrased by Winston Churchill before World War II who said that if you want to select the winning side first determine which side Bulgaria will join and then join the opposite side.
From what was said above and from what is understood about the EU it is becoming clear that “time” is not working for the EU and the Bureaucrats in Brussels know that. It is precisely why the EU is pressuring the Republic of Macedonia and Greece to come to an agreement. They want a quick settlement between Macedonia and Greece because this dispute is like a hot chestnut in their back where the United States, Russia and Turkey are jockeying for power and influence. And because they find it difficult to get Greece to make concessions they make offers to Macedonia for rapid EU membership, which are far from the truth.
It may not be the intention of Brussels to destroy the Macedonian state and the Macedonian identity but is certainly the intention of Athens and Sofia. Unfortunately the EU has proven to be powerless to convince Greece and Bulgaria to abandon these ambitions, particularly after the Republic of Macedonia begins membership negotiations.
Greece, after its parliamentary elections, did somewhat change its rhetoric but only because Karamanlis’s verbal aggression brought many drawbacks to the Greek diplomacy on an international level. Now Papandreou will want to show that Greece is more flexible but at the same time will not deviate from its original stand with the Macedonian negotiators. Papandreou met with Gruevski and the Greek media only to trumpet the unmovable but softened position of Greece. The Macedonian media and politicians however did not fall for it because they saw Papandreou’s ploy for what it was, a change in maneuvers and nothing more.
Papandreou himself said Greece would not cross the "red line". Deputy Minister for Foreign Affairs Minister Drucas, meanwhile, said that Athens has only one solution and that is a name with a geographically structured determinant with the term Macedonia for all purposes and uses. He also added that: "The name issue must be resolved before the EU opening of negotiations with Skopje". Is there anything different that Papandreou offered in comparison to Karamanlis?
In Bucharest, Greece successfully hid behind the "consensus" for NATO, but now it will have to get involved directly with the European Commission proposal. If it does that will be another issue for the court in The Hague to deal with. There is no doubt that a veto will create conflict between Greece and the EU. Not because the Europeans care about Macedonia but because it will ruin their interests in the Balkans. This will happen regardless of whether it’s good for Greece and Bulgaria or not. How this is handled will entirely depend on the Macedonian leadership. We should also not ignore the warning that came from Belgrade, Modest Koller director of the Moscow Information Agency "Ragnum” when he predicted that the disintegration of Macedonia is inevitable. A statement such as this is actually a “geopolitical wink” designed to create panic in politicians to force them to hop onto the last car of the European train.
Instead of panicking and hopping on the last car of a fast moving European train does it not make more sense to explore wider options and, for example, create a strategic partnership with Turkey and China? Is it a sin to do that? Unfortunately it seems that some ingenious politicians have already begun to weave strategic combinations for future membership in NATO and the EU.
The author is a university professor
Глупаци со претензии
Стефан Влахов Мицов
Во телефонски разговор со академик Блаже Ристовски пред неколку дена му признав дека не сум очекувал во Македонија да има толку многу глупаци. Притоа, глупаци со претензии. Ми се смачи да читам и да слушам во македонските медиуми полемики дали Македонците се Словени или Антички Македонци. И, кога владата ќе направи компромис за името на државата? Логично е такви прашања да развиваат непријателите на Р, Македонија кои сакаат таа да е бессилна и лесна за манипулирање. Не е нормално, значи, македонски политичари и новинари да го користат јазикот на грчката и бугарската пропаганда. Освен ако не прифатам дека свесно или од глупост станале дел од тие пропаганди. Излегува дека не е доволно да си Македонец, , па треба да се лепат дополнителни определби. Во практика станува збор за македонскиот идентитет- дали тој е од антиката или од средновековието до денес. Албанците немаат проблем да тврдат дека имаат континуитет од 5. 000 години. Грците го сметаат за нормално сфаќањето за 4. 000 годишен континуитет, а Романците - за 2. . 500 години. Бугарите, кои се турли- тава од околу стотина етноси, тврдат дека се наследници на Тракијците и на Турко-бугарите. Но, и на Словените. А, некои денешни Македонци се однесуваат како најголеми глупаци на Балканот. И покрај илјадагодишните историски сведоштва за античката македонска држава и за македонската самосвест на нејзиното население. Треба да си класичен идиот за да се откажуваш од нешто што историски ти припаѓа. Само такви луѓе наместо да се гордеат дека се наследници и на античката и на словенската цивилизација, дека се синтеза од илјадагодишни традиции, бегаат од својата суштина. Стравот да се изјасниш и барањето поддршка во поголема заедница е насилно култивиран кај Македонците во текот на столетија. Античкиот Македонец не се плашел да асимилира други етноси. Тие се претопувале во делови од него, го збогатувале. На ист начин денешниот Американец вшмукува во себе етноси, култури, технологии од целиот свет. И ги продава или ги наметнува во спротивна насока, назад во светот, веќе како американски. Американецот не си го поставува прашањето колкав дел од него е европски, колку азијски и африкански и колку локален, туку едноставно се смета за врв во цивилизациската синтеза. Некој ќе рече: Американците се голема нација. Разликата меѓу големите и малите нации не е во квантитетот туку во духот. Зарем Античките Македонци биле милиони што успеале да создадат толкава империја. Проблемот кај некои современи Македонци е во нарушувањето на нивниот вредносен систем. Наместо да ги восприемаат другите како дел од себе си тие се восприемаат себе како дел од нив. Тие луѓе се чувствуваат немоќни, затоа им требаат потпори. Проблемот со нивниот недостаток на животна способност престанува да биде личен кога се обидуваат да ги направат немоќни и останатите. Тоа веќе е престап бидејќи смислено го раскинуваат македонскиот континуитет низ вековите. И денес заради политички причини, се обидуваат да ги спротивстават Македонците едни на други. Сакаат да го невротизираат општеството и да предизвикаат хаос. Затоа само подвикнуваат- време е да направиме компромис, не можеме да не направиме компромис, Европа бара компромис од нас. Зафатени од самоуништувачки синдром, говорат со страст и патос за неизбежниот компромис. На сите нив ќе им кажам: Неизбежна е само смртта! Додека човек е жив, додека општеството е живо, може да се бори и да дава жртви, но и да ги постигне целите. Вие, значи, сакате да влезете во ЕУ без разлика на цената. Затоа што знаете дека нема да ја плаќате. Ќе страдаат идните генерации. Но, кому му е грижа за нив. За вас е важно „премиерот да не внесе во ЕУ“. Како да не „внесе“ - на послужавник како печени прасиња со јаболка во муцките и кисела зелка како гарнир?
По препораката на Европската комисија да биде определен датум за почеток на преговорите за ЕУ некои тукашни генијални мислители изродија нова глупост. Да биде направен компромис за името до заседанието на Советот на ЕУ на 7 декември. Со два збора - промена на името пред датумот за преговори. Тоа е исто како сега да побарам од тие мисловни титани да ми ги дадат сите спечалени пари со мое ветување дека од следната година ќе почнеме да се договараме по колку време би можел да им ги вратам. Не гарантирам дека ќе си ги повратат, туку дека евентуално можам да ги израдувам. Под такви услови ќе ми даде ли некој нешто? Да не се идиоти да го направат тоа?! А зошто треба да сме идиоти кога станува збор за нацијата и државата? Датумот за почеток на преговорите воопшто не гарантира колку ќе траат и дали ќе завршат успешно. Според оптимистичките податоци на европските претставници, ако во 2010 г. Р. Македонија ги почне преговорите тие може да завршат во 2018 г. Последниве денови претставникот на ЕУ Фуере даде уште пооптимистичка оценка: барем за 4-5 години. Вистина е дека нема ниту краен рок ниту цврсти гаранции за што и да е. Дали некој мисли колку преговарачки поглавја ќе треба да се отворат и да се затворат. И дека треба да се усогласат повеќе од 150. 000 страници документи. За време на целиот тој процес секоја од 27-те земји-членки може да стави вето, да диктира услови, да изрази незадоволство. Но, дури и ако сето тоа помине на крајното гласање и за време на ратификацијата некој може одново да стави вето. И се да отиде по ѓаволите. Тој преговарачки процес многу наликува на „Приказната за скалата“ од Христо Смирненски. На секое скалило кон ЕУ Р. Македонија да губи по нешто од својот идентитет. Да не мислите дека при отворањето на поглавјето „правосудство“, на пример, Бугарија и Грција ќе пропуштат да побараат промена на судскиот систем во нивна полза. Во поглавјето „образование“ промена на учебниците и учебните програми и т. н. Не случајно Грција одби да преговара во оваа етапа за македонскиот идентитет, туку само за името. Промената на името ќе отвори пат за другите грчки претензии за време на суштинските преговори за ЕУ. Бугарија веќе неколкукратно изјави официјално дека ќе ги истакне своите барања токму тогаш. Поинаку кажано, до крајот на преговорите Р. Македонија ќе се престори во територија без лице и содржина. Но, тоа е само едната страна на проблемот. Ајде сега да ја анализираме и т. н. оптимистичка варијанта. Да допуштиме дека за една деценија Р. Македонија успешно ќе ги заврши преговорите за членство и кон 2018- 2020 година ќе биде на прагот на ЕУ. Само што тогаш ниту Балканот ниту самата Европска унија ќе бидат она што се денес. Бидејќи по неколкугодишен застој на Балканот одново почнува да станува интересно и напрегнато. Пред некое време напишав дека Русија ќе почне да си ги враќа позициите тука, прво економски, а потоа- воено. Посетата на рускиот претседател Медведев на Белград подразбира и економски и воен момент. Една милијадра е голема сума дури и за Русија, а кога ги дава на заем на Србија значи дека таа е сигурна дека ќе си ги поврати со камата. Воената база крај Ниш е одговор на стоте милиони одделени од Американците за нивните бази во Романија и во Бугарија. Сите знаат дека дуелот меѓу Русија и САД на Балканот допрва престои, но како што уште тогаш посочив, арбитер ќе биде Турција. Ситуацијата во Босна се усложнува, затоа што претставниците на меѓународната заедница (и првенствено европските) се немоќни да ги разрешат меѓуетничките спротивставености таму. ЕУ и во иднина ќе остане немоќна, макар што ќе избере свој „претседател“. Во неа дејствуваат центрипетални сили кои што на крајот ќе ја погребаат. Очигледно е дека и денес таа е принудена да прави отстапки- ту на Ирска, ту на Чешка, а од Бугарија крена раце. И, своите слабости ги компензира со перчење пред државите кандидатки. Турција не е држава на која можеш да и поставуваш услови. Затоа за време на посетата на Босна турскиот министер за надворешни работи Давутоглу рече дека Османлиската империја треба да се воспостави. ЕУ стравува ако таа држава ја прими за членка дека ќе се стави во зависна положба. Но Даватоглу посочи, дека има и друг начин европејците да се чувствуваат уште поуплашени. Освен тоа Турција едновремено е уважувана и до САД и од Русија и тоа не е поврзано само со нивните интереси на Балканот. И двете супер сили се заинтересирани ЕУ да биде немоќна. Во заднината на динамичното балканско сиже српската дипломатија дејствува со забраздување и предухитрено. При посетата на турскиот премиер Абдула Ѓул на Белград двете држави се определија за стратешко партнерство. Независно од разликите по прашањето за Косово. А претседателот Тадиќ директно изјави дека нерешените проблеми на Балканот „можат да бидат решени единствено со интеграцијата на целиот регион во ЕУ“. Тоа значи Србија, Косово, Македонија, Албанија и Хрватска да бидат примени ан блок, без никакви услови, оценки, вета и т. н. За разлика од Даватоглу Тадиќ не беше толку дрзок да каже дека во спротивно Балканот има и друга варијанта. Но, тоа се подразбира. Продолжување на темата се случи во неделникот „Магазинпрес“ кој објави анализи на познати српски надворешно политички експерти. Тие изјавија дека „ Романците и Грците се нашите вистински пријатели“, а ја посочуваат Бугарија како најголем непријател на Србија. Дури на високо ниво се шегуваат дека ако за време на војна се колебаш која страна да ја фатиш „удри смело по Бугаринот и нема да погрешиш“. Всушност, тоа е парафраза на зборовите на Черчил пред Втората светска војна, дека ако сакаш да го избереш победничкиот сојуз види каде се определила Бугарија и приклучи се на нејзините противници. Како ехо од турската дипломатска активност во Сараево и во Белград прозвучи изјавата на заменик-претседателот на ДПС (партијата на Турците во Бугарија) Касим Дал: „Еден ден ДПС ќе управува со Бугарија самостојно“. Во контекст на сите тези, на прв поглед разнонасочни политички пораки, точна и навремена беше изјавата на премиерот Груевски пред македонската заедница во Австралија. Од дотука кажаното е јасно дека времето не работи за ЕУ. Бирократите во Брисел го знаат тоа и затоа прават притисок врз Р. Македонија и Грција. Тие сакаат брзо решавање на грчко- македонскиот спор и еден жежок костен помалку во нивниот заден двор каде маневрираат САД, Русија и Турција. И затоа што им е потешко да и наложат на грчката страна да направи отстапки ја ставаат на искушение Р. Македонија со брзо членство во ЕУ, што е далеку од вистината. Едно, заради тромавите европски институции, а најмногу заради Грција и Бугарија. Брисел нема за цел да ја уништи македонската држава или македонскиот идентитет. Тоа се амбиции на Атина и Софија. Но ЕУ нема сила да ги задолжи тие држави да се откажат од своите намери, ако Р. Македонија почне преговори за членство. По парламентарните избори Грција ја промени само реториката. Вербалната агресија на Караманлис им донесе многу негативности на Грците на меѓународен план. Сега Папандреу ќе сака да покаже дека не Грција, туку Р. Македонија е преговарач што не отстапува. Затоа Папандреу се сретна со Груевски, а грчките медиуми непрестојно трубат за „: омекнување“ на позицијата на Грција. И македонските медиуми и политичари се ловат на такви јадици. Бидејќи станува збор за промена на менаварот се гледа од зборовите на грчкиот претседател, според кој Грција „понуди се што имала да понуди за тоа прашање“. И на самиот Папандреу, дека Грција нема да ја премине „црвената линија“. Заменик министерот за надворешни работи министерот Друцас, пак, изјави дека за Атина единствено решение е конечно составно име со географска определба на терминот Македонија за сите цели и намени. И уште: „ Прашањето за името мора да биде решено пред и да помислиме на отворање на преговорите со Скопје“. Дали забележувате некаква разлика во споредба со Караманлис? Францускиот министер за надворешни работи Кушнер, замислете си, забележал променет начин од страна на Грција и тоа во зборовите на Друцас. Тие луѓе навистина не сметаат за ненормални. Што да се прави? Во прво време, исклучителна активност спрема Грција. Непрестајно покани за средби, за оценки, за дискусии, при што не ја поминуваме нашата „црвена линија“. Поточно двојната формула. Во Букурешт Грција успешно се сокри зад „консензусот“ за НАТО, но сега по предлогот на Европската комисија ќе треба директно да одигра. Ако каже „не“, тоа е уште еден аргумент за пред судот во Хаг. Освен тоа, ветото ќе создаде бранувања меѓу Грција и ЕУ. Не заради македонската држава, туку затоа што им ги провалува интересите на Балканот. Времето не работи за Грција и Бугарија. А дали ќе почне да работи за Македонија зависи од државниот врв. Не треба да го пренебрегнеме предупредувањето што дојде од Белград, од Модест Колеров, директор на московската информативна агенција „Рагнум“, дека распаѓањето на Македонија е неизбежно. Тоа всушност е геополитичко намигнување. Во такви моменти слабите политичари ги фаќа паника и почнуваат да мечтаат за последното купе, во последниот вагон на европскиот воз. Умните прават друго- ја компликуваат ситуацијата (на пример со стратегиско партнерство со Турција и Кина) и ги предизвикуваат другите да грешат. Генијалните политичари, пак, веќе почнале да плетат стратегиски комбинации за членство во идните варијанти на НАТО и ЕУ.
Авторот е универзитетски професор